Lucian Freud. Girl with a white dog.
We zijn in Rotterdam geweest. Als ik daar ben moet ik denken aan mijn logees uit de USA die dol waren op Rotterdam omdat ze zich daar thuis voelden. Het leek op Chicago vonden zij.
Wat er aan moderne architectuur te bewonderen valt: nieuw, vitaal en mooi, geeft mij het gevoel midden in dit decennium te staan.
Rotterdam lijkt meer open te staan voor nieuwigheden, heeft meer durf. De stad is niet weggezonken in zelfgenoegzaamheid. Ze heeft zich opnieuw moeten aankleden, de gaten die de Duitsers in haar hadden gebombardeerd moeten verstellen. Je voelt het; met harde werken en de blik vooral op de toekomst gericht heeft ze de gaten hersteld.
Al in mijn studenten tijd was Rotterdam de plaats waar je moest zijn voor x93avant-gardex94 kunst, voor de nieuwste experimenten en dat is nog steeds zo.
Is het toeval of niet dat er een tentoonstelling is over hedendaagse schilderkunst?
Eigentijdser kan bijna niet, het betreft hier werk van 2000 tot en met 2006 onder de naam x93Lang leven de schilderkunstx94, met als parafrase: terug naar de figuur.
Prachtig werk is er te zien: werk van oudere kunstenaars zoals Lucian Freud, de man moet al in de 80 zijn, en Sidi El Karchi waarschijnlijk een van de jongste kunstenaars.
De vrouw op het tentoongestelde schilderij van Lucian Freud heeft haar ogen gesloten haar blik is naar binnen gericht.
Waar ze op dat moment ook aan denkt die gedachten kunnen haar niet meer verontrusten: ze ondergaat deze met gelatenheid, ze weet dat er niets valt te veranderen.
De jongen op het schilderij van Sidi El Karchi kijkt ons met xe8xe8n oog vanonder zijn capuchon met argwaan en angst aan; wij,de bespieders, voelen ons hier ongemakkelijk onder.
Deze twee haal ik er uit omdat ze bij mij zijn blijven hangen los van alle publicaties. Waarschijnlijk is het de tegenstelling tussen de beide beelden die daarvoor zorgen.
De grote verscheidenheid aan tentoongestelde werk maakt deze zo de moeite waard, en heel erg van deze tijd.
